Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Τάνια Βουδούρη: Η σύγχρονη Ποιήτρια του ονείρου.

Είχα την τιμή και την χαρά να γνωρίσω την Ποίηση της Φιλολόγου Τάνιας Βουδούρη μέσα από την βράβευσή της στον Παγκόσμιο ποιητικό διαγωνισμό με τίτλο «Ο λόγος ο Ελληνικός, φως της Οικουμένης» που διοργάνωσε η Αμφικτιονία Ελληνισμού.
   Όμως η πορεία της στην Ποίηση δεν ξεκίνησε από τότε. Αυτή  η βράβευση ήταν η συνέχεια από μια σειρά άλλων τιμητικών διακρίσεων που είχε  αποσπάσει στο παρελθόν και  που είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα συνεχίσει να έχει  για το έργο της και στο μέλλον.
Προσωπικά  βρίσκω τις πινελιές των λέξεων της ειλικρινά εξομολογητικές και  θαρρετά δοτικές. Δίκαια στο βάρος όσων τους αποδίδει.Τόσο στην ομορφιά τους, όσο και στο μέγεθος της  αγάπης, της χαράς, της νοσταλγίας  μα και του πόνο τους. Κάθε της ποίημα και μια ιστορία. Η δική της ιστορία που γίνετε δική σου αυθόρμητα και σιωπηλά.

Αρκετά είπα όμως συνοδοιπόροι μου. Σας  αφήνω  να  ταξιδέψετε και οι ίδιοι στην Ψυχή της ….

 Λίγα λόγια απο την ίδια την Ποιήτρια για την ζωή και το έργο της, όπως αυτά παρουσιάστηκαν μέσα απο την ιστοσελίδα www.siatistanews.gr/ :

«Ονομάζομαι Βουδούρη Σουλτάνα και κατάγομαι από το Μικρόκαστρο του Δήμου Βοΐου. Μεγάλωσα όπως όλα τα παιδιά ενός μικρού χωριού της επαρχίας, μέσα στον καθαρό αέρα και την ομορφιά της φύσης. Αγαπούσα το διάβασμα από μικρή αλλά η αγάπη αυτή ευοδώθηκε ακόμη περισσότερο μέσα από την αγάπη της μητέρας μου για κάθε είδους γνώση. Σπούδασα στο τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης, με ειδίκευση στην Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία.

Το ποίημα «Η Επιστροφή της ανεμώνης» ήταν το πρώτο μου βραβευμένο ποίημα. Έλαβε τον 2ο Έπαινο Ποίησης στον Α’ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης που προκήρυξε ο Σύλλογος Διατήρησης και Προβολής της Παράδοσης της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) Βόλου, με θέμα την «Προσφυγιά» τον Μάιο του 2012.

Το ποίημα «Ανοιξιάτικο πέπλο» διακρίθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 στην Σκόπελο. Έλαβε το Β’ Βραβείο Ποίησης, στον Α’ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «ΚΑΙΣΑΡΙΟΣ ΔΑΠΟΝΤΕΣ». Από 127 συμμετοχές απ’ όλη την Ελλάδα το «Ανοιξιάτικο πέπλο» ήταν το τρίτο μέσα στα 6 καλύτερα. Θέμα του ποιήματος είναι η Μικρασιατική Καταστροφή εφόσον το 2012 έκλειναν 90 χρόνια από τότε.

Το ποίημα «Το χέρι της Καρυάτιδος» έλαβε το Β’ Βραβείο Ποίησης, στον Β’ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης , που προκήρυξε ο Σύλλογος Διατήρησης και Προβολής της Παράδοσης της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) Βόλου, με θέμα: «Κοινωνία και Σύγχρονος Άνθρωπος», τον Μάιο του 2013 στο Βόλο. Έχει συμπεριληφθεί κι αυτό σε βιβλίο μαζί με τα υπόλοιπα βραβευμένα ποιήματα του διαγωνισμού κι ενός Δοκιμίου.

Το ποίημα «Το κιβώτιο του Ευαγόρα» έλαβε Τιμητική Διάκριση Ποίησης τον Ιούνιο του 2013, στους ΚΗ’ Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών. Θέμα του, ο σπουδαίος Βασιλιάς της Σαλαμίνος της Κύπρου Ευαγόρας.

Το ποίημα «Ο Αστερισμός μιας δύναμης» έλαβε το Βραβείο του «Αλκαίου», την 15η δηλαδή θέση μέσα στα 30 βραβεία (από 392 συμμετοχές ) του Δ’ Παγκόσμιου Ποιητικού Διαγωνισμού της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, με θέμα: «Ο Λόγος ο Ελληνικός, Φως της Οικουμένης», τον Μάιο του 2014 στην Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια του παγκόσμιου συνεδρίου των Αμφικτυόνων.  Το ποίημα σκιαγραφεί την ίδια την πόλη της Θεσσαλονίκης και το Φως που εκπέμπει μέσα στους αιώνες. Έχει συμπεριληφθεί στην Ποιητική Ανθολογία που εξέδωσε η Αμφικτυονία Ελληνισμού.

Το ποίημα «Οι Γαλάζιες κυρίες» έλαβε Τιμητική Διάκριση Ποίησης τον Ιούνιο του 2014 στους ΚΘ’ Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών. Οι Γαλάζιες κυρίες είναι μια εξαιρετική τοιχογραφία της Υστερομινωικής Περιόδου, που βρίσκεται στο ανάκτορο της Κνωσού και είναι έργο του 1600
 Τελευταία ένα ακόμη ποίημά μου θα συμπεριληφθεί σ' ένα ποιητικό ημερολόγιο που θα εκδοθεί στην Αθήνα τον Νοέμβριο για το 2015.»

Ολόκληρη την συνέντευξη της Ποιήτριας Τάνιας Βουδούρη μπορείτε να την διαβάσετε στην σελίδα http://www.siatistanews.gr/synergasies/2014/Boudouri/text.html απ’ όπου και δανείστηκα το παραπάνω κείμενο.



Ας ξεκινήσουτμε λοιπόν το ταξίδι στις γραφές της Ποιήτριας μας....


Ανοιξιάτικο πέπλο

Ήταν απόγευμα… είχες την γεύση μιας ανοιξιάτικης δροσοσταλίδας και ένα πέπλο από όνειρα να κουβαλάς. Ταξίδευες πιο πέρα απ’ το γαλάζιο του ουρανού κι αντάμωνες εκείνη την χρυσόσκονη που κρύβεται πίσω από τα σύννεφα.

Μα ήσουν μόνος…

Τα χέρια σου πέτρωναν καθώς τα κοίταζες.
Δεν σου ’φτανε η γύμνια σου, είχες και μια αξιοπρέπεια που έπρεπε να κυνηγάς…

Τα χωματένια όνειρά σου αγρίεψαν ένα απόγευμα σαν το σημερινό. Τότε που ο ουρανός έσταζε από τα δάκρυα των αγγέλων.

Οι άνθρωποι είχαν κρύψει τα χαμόγελα τους στις μπαλωμένες τσέπες τους… αγκομαχούσαν κι έκλαιγαν καθώς πλησίαζε η φωτιά.

Κι εσύ… δεν άντεξες…

Βύθισες στην ψυχή το σπαθί που λαχταρούσες να μπήξεις σε ξένα στήθη… μα ήταν αργά για πανοπλίες πια και χωματένιους παραδείσους. Μες τις ματωμένες παλάμες σου κράταγες τις φωνές των παιδιών… και τις ανεμώνες που άνθιζαν κάθε Απρίλη στον κήπο σου, δίπλα στη Ροδακινιά.

Μη περιμένεις να ’ρθουν οι γλάροι μαζί σου… την αυγή τους είδα να αρμενίζουν γι ’άλλη γη…

Ξέρω πως δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Είναι που η μυρωδιά της απομάκρυνσης σε στιγματίζει ακόμη…

© Tάνια Βουδούρη 

Το ποίημα παρουσιάστηκε από την ιστοσελίδα: http://www.microstory.gr/#!anoixiatiko-peplo/c1x86


Η Επιστροφή της Ανεμώνης

Eίναι πικρή η αφή που λυγίζει τα συναισθήματα, 
ηχεί σε κάθε νοτιά.

Ταξιδεύοντας...

σταματάς πάντοτε στ’ ακρογιάλι...

την αυγή, το απομεσήμερο, το δειλινό.

Άσπρα πουλιά στα μάτια σου καθρεφτίζονται 

καθώς ξεμακραίνεις από το φάρο της πληγής.

Μη ψάχνεις που θα αγκυροβολήσεις το πονεμένο σου πνέμα,

η προσμονή θα σ’ οδηγήσει σε μέρη άγνωρα με καταπράσινους κισσούς και χρυσαφένια σκεπάσματα.

Άγγιξε την άμμο που σκέπασε τα γυμνά σου όνειρα...

νιώσε τη ζέση από το καυτό καλοκαίρι που βαδίζει μπροστά...

μιαν ανεμώνη κρατάς και θυμάσαι τον τόπο που άφησες,

μα ο άνεμος που άγγιξε τα πέταλα της νιότης, φέρνει ξανά τη στολισμένη από όνειρα πεταλούδα που ζητάς.

Γαλήνη γυρεύανε κι άλλοι... μα δεν την αποδέχτηκαν.

Σκοπό χρυσοστόλιστο θα βρεις κι εσύ.

 © Tάνια Βουδούρη 

Το ποίημα παρουσιάστηκε από την ιστοσελίδα: http://www.microstory.gr/#!anemoni/c19zn


Οι γαλάζιες κυρίες 

Σ’ ένα βωμό μπροστά ,θυσία περιμένουν να εκπληρώσουν
γονατιστές το ριζικό του καθενός μες το παλάτι ,παρακαλούν να σώσουν . 

Οι τρεις μικρές βασίλισσες ,ντυμένες απ’ της νιότης το γαλάζιο χρώμα
στον ουρανό τις ικεσίες στέλνουν γρήγορα
και στο βωμό ακουμπούν τ’ αρώματα ,τα σφάγια και λίγες ρίζες γιασεμιού από της γης το χώμα .

Σκυμμένες τώρα στέκονται η μία πλάι στην άλλη ,
κι οι δούλες γύρω απ’ τη φωτιά τρεμάμενες ,
μ’ ευχές επικαλούνται το καλό κι υπομονή μεγάλη .

Οι άντρες πλησιάζουν στο βωμό αργά ,
και τους μανδύες που ήταν στην πορφύρα πριν λίγο βουτηγμένοι ,
από τα χέρια τους τ’ αρσενικά αφήνουν στη φωτιά ,
 ευθύς το μίασμα του παλατιού ζητούν η θεά ν’ απομακρύνει .

Γρήγορα η συμφορά απ’ τους θεούς  να ξορκιστεί
 κι ηρεμία στην αυλή του παλατιού μονάχα ν’ απομείνει .

Κι αφού τελείωσε η θυσία αυτή κι η προσευχή
και η αυγή πλησίαζε το δειλινό ,και πάλι απ’ την αρχή
στο παλάτι επικράτησε για χρόνια μεγάλη αρμονία κι ευημερία αληθινή.

Κι οι τρεις μικρές βασίλισσες ,που στέκονταν μαζί η μία πλάι στην άλλη
και που έδιωξαν απ’ το παλάτι με τις ικεσίες την ντροπή
έξι χιλιάδων χρόνων έγιναν τοιχογραφία σε ναό μεγάλη,
μέσα σ’ ερείπια ,δίπλα σε αρμυρισμένης θάλασσας ακτή .

Ντυμένες με τη μνήμη την αιώνια ,και με της νιότης το γαλάζιο εκείνο χρώμα
μες σε χιτώνες κάτασπρους εφύλαξαν το αγνό και πάνσεμνό τους σώμα .

Μόνο που στο πλησίασμα του χρόνου δεν αντέξανε ,κι ελύγισαν γοργά .
Έγιναν όμως φανερό ευωδίασμα ,όνειρο κι ουσία.

 © Tάνια Βουδούρη